De bikkeltour 2018 gaat dit jaar naar een uithoek waar we nog nooit geweest zijn: Normandië
Deelnemers van de najaarstoer dit jaar zijn;
Onno (strak op de GS)
Henk-Jan (sinds dit voorjaar liefhebber van modder)
Joost (nieuwe cardan en altijd bedacht op een deukje)
Jan (hier in een 'sneak-preview' voor volgend jaar)
Michel & Marcel (zonder woorden in de 'aanval' op Gold-beach)
Ergo, de 'Beamers' tegen de 'KaTe-ems' dus......................
Gezien de ligging aan de oceaan, is de kans op sneeuw vrij klein, maar op storm en veel regen des te meer. Kortom, een echte bikkel toer. Dat geldt dit jaar ook weer voor de dagafstanden, want Normandië ligt niet om de hoek. Helemaal niet voor diegene die uit het noorden of het oosten komen.
Het huidige weerbericht beloofd ons ook een 'milk-run'.........
Dag 1 • Aanrijden • Donderdag 8 november 2018 (in 2 groepen)
De route voor Jan, Onno, Henk-Jan en Marcel start in Monster en gaat vervolgens afwisselend over de snelweg en binnendoor naar Gent (3,5 uur binnendoor of 2 uur over de snelweg). Vanaf daar wordt het een mooie en spannende route door de omgeving van de Vlaamse Ardennen, met veel wegen die vooral beroemd zijn door de Ronde van Vlaanderen en andere wielerkoersen.
Een klein aantal van deze beruchte en vervloekte kasseienstroken zitten ook in deze rit verwerkt. De Kluisberg, Knokteberg, Paterberg en Koppenberg zijn de puisten die bedwongen moeten worden. De wegen zijn erg smal in dit gebied en de combinatie van landelijke activiteiten en slecht weer zal wel tot modder op de weg leiden. Er zijn geen vaste pauze punten uitgezocht, we zien wel waar we stoppen.
Als we om 09:00 uur bij Marcel vertrekken hebben we alle tijd om ook uitgebreide pauzes te houden. De rit is 331 km lang (waarvan ca. 110 km over de snelweg) en duurt zo’n 7 uur (zonder pauzes).
Michel en Joost rijden na een dag keihard werken vanuit Den Helder naar Oudenaarde (4,5 uur om alvast over de geweldige wijn en de fantastiese stukken gegrild vlees na te denken..........) alwaar we rond 19:00 uur aanwezig zijn bij Country Lodge Hotel Moriaanshoofd.
Dit hotel heeft mooie ruime kamers en een centrale houtgrill waar alle vlees- en visgerechten op bereid worden. Kosten voor een overnachting in een eenpersoonskamer (ca. € 74,00 – 79,00,‐p.p.p.n. inclusief ontbijt).
Country Lodge Hotel Moriaanshoofd
Moriaanshoofd nr. 27
9700 Oudenaarde, België
Telefoon: +32 (0)9 384 37 87
www.moriaanshoofd.be
Dag 2 • Krijtrotsen • ca. 530 km • 8:10 uur reistijd • vrijdag 9 november 2018
Een tocht van ca. 530 km (ca. 8:10 uur reistijd) van Oudenaarde naar ons hotel in Crepon. Het is een forse afstand vandaag, met 334 km snelweg en 196 km binnendoor. Omdat er ook nog het een en ander te zien is vandaag, en het al om 17:30 uur donker wordt, is het aan te raden om vroeg te vertrekken.
Vanuit Oudenaarde rijden we vrij snel de E17 (A14) op in de richting van Lille, om daarna koers te zetten naar Amiens. Kort na deze plaats zullen we de koffiestop hebben bij het BP station op de Aire de Croixrault. We hebben er dan 226 km op zitten, en hebben nog 155 km te gaan naar Etretat, dat bekend staat om de mooiste krijtrotsen van Normandië. In dit dorp zullen we ook lunchen, en wel bij La Flottille, 22 Rue Alphonse Karr, 76790 Étretat. Het is een klein smal straatje, dus ik hoop dat we de motoren ergens kwijt kunnen. Om de after-dinner-dip het hoofd te bieden rijden we na de lunch met de kop in de wind naar de beroemde "Pont de Normandie",
...... die gelukkig tolvrij is voor motoren, en vervolgens naar de mooiste havenplaats van Normandië; Honfleur. Helaas is er geen tijd voor een uitgebreide bezichtiging, want we hebben een vol programma.
Via mooie slingerende kustwegen rijden we naar de batterij van Mont Canisy, wat een verdedigingswerk is nabij Benerville-sur-Mer. De batterij was onderdeel van de door Duitsland gebouwde Atlantikwall tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze ligt nogal verscholen in de bossen, dus maar even ter plekke kijken of een snelle bezichtiging mogelijk is.
Het is dan ook alweer bijna tijd voor de middag pauze, en wil bij Cafe de la Poste, 11 Rue des Belges, 14640 in Villers-sur-Mer. Vooral het postkantoor er tegenover is erg mooi. Hierna vervolgen wij onze weg naar Merville, het verdedigingswerk dat bij deze plaats ligt kunnen we wat eenvoudiger bezoeken omdat deze wat dichter bij de weg ligt. De volgende bezienswaardigheid van vandaag is de Pegasusbrug, die over het kanaal van Caen ligt nabij Ouistreham. De brug was, voorafgaand aan de landingen in Normandië, een belangrijk in te nemen doel voor de Britse 6e Luchtlandingsdivisie. De naam van de brug komt van het embleem die de Britse luchtlandingstroepen op hun schouder hadden; het vliegende paard Pegasus. De brug overkomend zien wij café Gondree, dit was het eerste bevrijdde huis in Frankrijk.
We passeren hierna vanaf een afstandje Sword Beach, wat van de vijf invasiestranden de meest oostelijke is en waar de Engelsen aan land zijn gekomen. In het westen volgt Juno Beach, waar Canadese groepen landden, het tweede Engelse strand Gold Beach en vervolgens de twee Amerikaanse kuststroken, Omaha en Utah Beach. Deze laatste drie staan morgen op het programma. Vandaag zetten we koers naar Juno Beach, waar veel voertuigen en uitrustingsstukken aan land zijn gebracht. Hoe dit alles in zijn werk ging kunnen we bekijken bij het Juno Beach Centre, maar dan moeten we daar wel uiterlijk om 16:15 zijn, anders mogen we er niet meer in. Het museum sluit namelijk om 17:00 uur in november. Vanaf hier is het nog zo’n 8 km naar Crepon waar we zullen overnachten in Hotel La Ferme de la Rançonnière, kosten ca. 108,00 p.p.p.n. in een kleine eenpersoonskamer incl. diner en ontbijt. Het hotel is gevestigd in een versterkte boerderij uit de 13e eeuw met veel karakter, een mooie binnenplaats, een goede keuken en een bar met openhaard. Alles wat we nodig hebben na een gure herfstdag.
Hotel Ferme de la Rançonnière
Route de Creully – Arromanches (N65)
14480 Crepon
Tél : +33 (0)231222173
www.ranconniere.fr
Dag 3 • De stranden• ca. 308 km • 6:15 uur reistijd • zaterdag 10 november 2018
Deelnemers van de najaarstoer dit jaar zijn;
Onno (strak op de GS)
Henk-Jan (sinds dit voorjaar liefhebber van modder)
Joost (nieuwe cardan en altijd bedacht op een deukje)
Jan (hier in een 'sneak-preview' voor volgend jaar)
Michel & Marcel (zonder woorden in de 'aanval' op Gold-beach)
Ergo, de 'Beamers' tegen de 'KaTe-ems' dus......................
Gezien de ligging aan de oceaan, is de kans op sneeuw vrij klein, maar op storm en veel regen des te meer. Kortom, een echte bikkel toer. Dat geldt dit jaar ook weer voor de dagafstanden, want Normandië ligt niet om de hoek. Helemaal niet voor diegene die uit het noorden of het oosten komen.
Het huidige weerbericht beloofd ons ook een 'milk-run'.........
Dag 1 • Aanrijden • Donderdag 8 november 2018 (in 2 groepen)
De route voor Jan, Onno, Henk-Jan en Marcel start in Monster en gaat vervolgens afwisselend over de snelweg en binnendoor naar Gent (3,5 uur binnendoor of 2 uur over de snelweg). Vanaf daar wordt het een mooie en spannende route door de omgeving van de Vlaamse Ardennen, met veel wegen die vooral beroemd zijn door de Ronde van Vlaanderen en andere wielerkoersen.
Een klein aantal van deze beruchte en vervloekte kasseienstroken zitten ook in deze rit verwerkt. De Kluisberg, Knokteberg, Paterberg en Koppenberg zijn de puisten die bedwongen moeten worden. De wegen zijn erg smal in dit gebied en de combinatie van landelijke activiteiten en slecht weer zal wel tot modder op de weg leiden. Er zijn geen vaste pauze punten uitgezocht, we zien wel waar we stoppen.
Als we om 09:00 uur bij Marcel vertrekken hebben we alle tijd om ook uitgebreide pauzes te houden. De rit is 331 km lang (waarvan ca. 110 km over de snelweg) en duurt zo’n 7 uur (zonder pauzes).
Michel en Joost rijden na een dag keihard werken vanuit Den Helder naar Oudenaarde (4,5 uur om alvast over de geweldige wijn en de fantastiese stukken gegrild vlees na te denken..........) alwaar we rond 19:00 uur aanwezig zijn bij Country Lodge Hotel Moriaanshoofd.
Dit hotel heeft mooie ruime kamers en een centrale houtgrill waar alle vlees- en visgerechten op bereid worden. Kosten voor een overnachting in een eenpersoonskamer (ca. € 74,00 – 79,00,‐p.p.p.n. inclusief ontbijt).
Country Lodge Hotel Moriaanshoofd
Moriaanshoofd nr. 27
9700 Oudenaarde, België
Telefoon: +32 (0)9 384 37 87
www.moriaanshoofd.be
Dag 2 • Krijtrotsen • ca. 530 km • 8:10 uur reistijd • vrijdag 9 november 2018
Een tocht van ca. 530 km (ca. 8:10 uur reistijd) van Oudenaarde naar ons hotel in Crepon. Het is een forse afstand vandaag, met 334 km snelweg en 196 km binnendoor. Omdat er ook nog het een en ander te zien is vandaag, en het al om 17:30 uur donker wordt, is het aan te raden om vroeg te vertrekken.
Vanuit Oudenaarde rijden we vrij snel de E17 (A14) op in de richting van Lille, om daarna koers te zetten naar Amiens. Kort na deze plaats zullen we de koffiestop hebben bij het BP station op de Aire de Croixrault. We hebben er dan 226 km op zitten, en hebben nog 155 km te gaan naar Etretat, dat bekend staat om de mooiste krijtrotsen van Normandië. In dit dorp zullen we ook lunchen, en wel bij La Flottille, 22 Rue Alphonse Karr, 76790 Étretat. Het is een klein smal straatje, dus ik hoop dat we de motoren ergens kwijt kunnen. Om de after-dinner-dip het hoofd te bieden rijden we na de lunch met de kop in de wind naar de beroemde "Pont de Normandie",
...... die gelukkig tolvrij is voor motoren, en vervolgens naar de mooiste havenplaats van Normandië; Honfleur. Helaas is er geen tijd voor een uitgebreide bezichtiging, want we hebben een vol programma.
Via mooie slingerende kustwegen rijden we naar de batterij van Mont Canisy, wat een verdedigingswerk is nabij Benerville-sur-Mer. De batterij was onderdeel van de door Duitsland gebouwde Atlantikwall tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze ligt nogal verscholen in de bossen, dus maar even ter plekke kijken of een snelle bezichtiging mogelijk is.
Het is dan ook alweer bijna tijd voor de middag pauze, en wil bij Cafe de la Poste, 11 Rue des Belges, 14640 in Villers-sur-Mer. Vooral het postkantoor er tegenover is erg mooi. Hierna vervolgen wij onze weg naar Merville, het verdedigingswerk dat bij deze plaats ligt kunnen we wat eenvoudiger bezoeken omdat deze wat dichter bij de weg ligt. De volgende bezienswaardigheid van vandaag is de Pegasusbrug, die over het kanaal van Caen ligt nabij Ouistreham. De brug was, voorafgaand aan de landingen in Normandië, een belangrijk in te nemen doel voor de Britse 6e Luchtlandingsdivisie. De naam van de brug komt van het embleem die de Britse luchtlandingstroepen op hun schouder hadden; het vliegende paard Pegasus. De brug overkomend zien wij café Gondree, dit was het eerste bevrijdde huis in Frankrijk.
We passeren hierna vanaf een afstandje Sword Beach, wat van de vijf invasiestranden de meest oostelijke is en waar de Engelsen aan land zijn gekomen. In het westen volgt Juno Beach, waar Canadese groepen landden, het tweede Engelse strand Gold Beach en vervolgens de twee Amerikaanse kuststroken, Omaha en Utah Beach. Deze laatste drie staan morgen op het programma. Vandaag zetten we koers naar Juno Beach, waar veel voertuigen en uitrustingsstukken aan land zijn gebracht. Hoe dit alles in zijn werk ging kunnen we bekijken bij het Juno Beach Centre, maar dan moeten we daar wel uiterlijk om 16:15 zijn, anders mogen we er niet meer in. Het museum sluit namelijk om 17:00 uur in november. Vanaf hier is het nog zo’n 8 km naar Crepon waar we zullen overnachten in Hotel La Ferme de la Rançonnière, kosten ca. 108,00 p.p.p.n. in een kleine eenpersoonskamer incl. diner en ontbijt. Het hotel is gevestigd in een versterkte boerderij uit de 13e eeuw met veel karakter, een mooie binnenplaats, een goede keuken en een bar met openhaard. Alles wat we nodig hebben na een gure herfstdag.
Hotel Ferme de la Rançonnière
Route de Creully – Arromanches (N65)
14480 Crepon
Tél : +33 (0)231222173
www.ranconniere.fr
Dag 3 • De stranden• ca. 308 km • 6:15 uur reistijd • zaterdag 10 november 2018
Vandaag een dagje strand met als toetje Normandisch Zwitserland. Omdat er vandaag veel bezienswaardigheden zijn, en ik niet weet hoelang we overal zullen blijven, zijn er geen koffie en lunch plekken uitgekozen, kortom een dagje "we zien wel". Vanuit Crepon rijden we naar Arromanches, ons eerste bezichtigingspunt voor vandaag.
Hier, aan Gold Beach, werd Mulberry A gecreëerd; een kunstmatige haven ontsproten aan het brein van Churchill. Deze haven werd ook wel 'Port Winston' genoemd en zou maar 100 dagen standhouden, maar je kunt nog steeds de restanten ervan in de zee zien liggen. Verder zijn hier ook veel schepen tot zinken gebracht om als golfbreker te dienen voor de kunstmatige haven. Voorts legden soldaten er een kade aan van 12 kilometer lengte, bestaande uit gigantische betonkisten. Via deze haven kwamen 2,5 miljoen soldaten, een half miljoen voertuigen en vier miljoen ton oorlogsmateriaal veilig aan land. Het museum in Arromanches toont de verschillende bouwfases van deze haven.
Echter, het museum gaat pas om 10:00 uur open, dus dit zullen we mogelijk moeten laten schieten om de andere bezienswaardigheden vandaag nog te kunnen zien. Op een steenworp afstand ligt namelijk de batterij van Longues sur Mer. Ook kunnen we hier via een smal paadje naar het strand beneden rijden om te zien hoe moeilijk het was om deze stelling vanaf de kust in te nemen. Hierna gaan we verder naar de Amerikaanse stranden. De landing op Omaha Beach heeft zeer veel slachtoffers gekost, en is bijna volledig mislukt. De landing werd op een te grote afstand van de kust ingezet en de Duitse afweer bleek er veel sterker dan verwacht. Vele soldaten sneuvelden reeds voordat ze de kust bereikten vanwege het hevige afweergeschut, en diegene die dat toch lukte moesten de bunkers nog innemen.
Zij werden hierbij echter geholpen door het feit dat de Duitsers hun munitie kwijt waren en een groot deel van hen in het achterland vergeefs op zoek was naar parachutisten, die in werkelijkheid echter plastic poppen waren. 's Avonds hadden de Amerikanen eindelijk de toppen van de klippen veroverd, maar op het strand bleven helaas duizenden gesneuvelden en gewonden achter. De zinloosheid en omvang van dit drama valt goed te zien op het Amerikaanse militaire kerkhof nabij het dorp Colleville-sur-Mer, met 9.387 witte marmeren kruizen. Iets verderop ligt Pointe du Hoc, op deze klif langs de kust is ook de nodig strijd geleverd. Het terrein is na al die jaren nog steeds als een maanlandschap bezaaid met diepe kraters. Tussen deze kraters, die zijn veroorzaakt door beschietingen van de geallieerden, liggen nog kapotte delen van de Duitse bunkers. Enkele van deze bunkers staan nog geheel of gedeeltelijk overeind. Onze weg vervolgend komen we langs La Canbe, hier liggen 21.600 gesneuvelde Duitse soldaten begraven onder zwarte kruizen. Vanaf hier gaat het achtereenvolgens naar Bailey Bridge en Utah Beach. Bij dit strand is "relatief" weinig strijd geleverd, maar daarom niet minder interessant om te bezoeken. Om een indruk van de landing te krijgen kunnen we een bezoek brengen aan het Utah Beach museum. Ten noorden van Utah Beach buigt een kleine weg land inwaarts op het schiereiland van Corencin. Hier komen we langs twee batterijen, die van Crisbecq en D’Azeville, die allebei een bezoekje waard zijn. Niet veel verder komen we bij St.Mere-Eglise aan, dat beroemd is geworden door haar kerk waar de parachute springer John Steele aan vast is blijven hangen.
Dit natuurlijk mede door de film "De langste dag", naar het boek van Cornelius Ryan. Tijdens de zomermaanden schijnt er een pop met een valscherm aan de kerktoren te hangen, de vraag is echter of deze ook het stromachtige weer van November overleefd heeft. Vanaf hier is het "gedaan" met de oorlog en rijden wij het mooie achterland in op weg naar "La Suisse Normande". Afhankelijk van de tijd die we besteed hebben op "het strand", kunnen we hier binnendoor naartoe rijden (75 km, 1:35 uur) of over de N174 (72 km, 0:44 uur). Ik denk dat het de tweede optie wordt, want zo blijft er nog genoeg tijd over om nog even van het mooie bocage landschap (kleine percelen die worden afgeschermd door heggen of muurtjes), alsook het Zwitserland van Normandië te genieten. Dit is natuurlijk niet te vergelijken met de Alpen, maar gezien het "lage" land waar we ons bevinden toch nog een leuke heuvelachtige omgeving met mooi bochtenwerk. Hopelijk komen we voor het donker aan bij hotel Au Site Normand in Clecy (€ 102,‐p.p.p.n. inclusief diner en ontbijt in een eenpersoons kamer). Het hotel heeft een spa (zwembroek mee) en de kritieken over het eten zijn lovend.
Hotel Au Site Normand
2 Rue des Châtelets
14570 Clécy
Tel. + 33 2 31 69 71 05
www.hotel-clecy.com
Dag 4 • Suisse Normande et la maison • ca. 759 km • 8:56 uur reistijd • zondag 11 november 2018
We hebben vandaag een lange dag voor de boeg met veel kilometers, maar om te voorkomen dat het vandaag al te saai wordt zullen we eerst nog wat rondjes rond de kerk rijden in Suisse Normande.
Na ca. 80 km en twee uur verder komen we dan aan bij onze eerste koffiestop van vandaag; Aberge du Pont, Chemin du Val de Maizet, 14210 Amayé-sur-Orne.
Hiervandaan is het niet ver naar de A13, die we voor ca. 50 km zullen volgen, waarna we de A29 oprijden tot aan Amiens (196 km). Hier zullen we bij Le Comptoir Du Malt, La Vallée des Vignes, 15 avenue de Grèce, 80090 Amiens lunchen. Het is geen pittoresk restaurantje in een typisch frans dorpje, maar ziet er veel beter uit dan een wegrestaurant met een klef broodje. Hier kunnen we mooi evalueren of Normandië iets is voor een uitgebreidere toer volgend jaar. Na de lunch is het nog even de tandjes op elkaar en 420 km doorrijden naar Hoofddorp…. of verder. Tot de volgende "Battle of the Adventures"!
Wie iets wil weten over de oorlogsgeschiedenis van Normandië of meer specifieke informatie wil hebben over de plekken waar we langsrijden, neem dan eens een kijkje op www.strijdbewijs.nl
Hier, aan Gold Beach, werd Mulberry A gecreëerd; een kunstmatige haven ontsproten aan het brein van Churchill. Deze haven werd ook wel 'Port Winston' genoemd en zou maar 100 dagen standhouden, maar je kunt nog steeds de restanten ervan in de zee zien liggen. Verder zijn hier ook veel schepen tot zinken gebracht om als golfbreker te dienen voor de kunstmatige haven. Voorts legden soldaten er een kade aan van 12 kilometer lengte, bestaande uit gigantische betonkisten. Via deze haven kwamen 2,5 miljoen soldaten, een half miljoen voertuigen en vier miljoen ton oorlogsmateriaal veilig aan land. Het museum in Arromanches toont de verschillende bouwfases van deze haven.
Echter, het museum gaat pas om 10:00 uur open, dus dit zullen we mogelijk moeten laten schieten om de andere bezienswaardigheden vandaag nog te kunnen zien. Op een steenworp afstand ligt namelijk de batterij van Longues sur Mer. Ook kunnen we hier via een smal paadje naar het strand beneden rijden om te zien hoe moeilijk het was om deze stelling vanaf de kust in te nemen. Hierna gaan we verder naar de Amerikaanse stranden. De landing op Omaha Beach heeft zeer veel slachtoffers gekost, en is bijna volledig mislukt. De landing werd op een te grote afstand van de kust ingezet en de Duitse afweer bleek er veel sterker dan verwacht. Vele soldaten sneuvelden reeds voordat ze de kust bereikten vanwege het hevige afweergeschut, en diegene die dat toch lukte moesten de bunkers nog innemen.
Zij werden hierbij echter geholpen door het feit dat de Duitsers hun munitie kwijt waren en een groot deel van hen in het achterland vergeefs op zoek was naar parachutisten, die in werkelijkheid echter plastic poppen waren. 's Avonds hadden de Amerikanen eindelijk de toppen van de klippen veroverd, maar op het strand bleven helaas duizenden gesneuvelden en gewonden achter. De zinloosheid en omvang van dit drama valt goed te zien op het Amerikaanse militaire kerkhof nabij het dorp Colleville-sur-Mer, met 9.387 witte marmeren kruizen. Iets verderop ligt Pointe du Hoc, op deze klif langs de kust is ook de nodig strijd geleverd. Het terrein is na al die jaren nog steeds als een maanlandschap bezaaid met diepe kraters. Tussen deze kraters, die zijn veroorzaakt door beschietingen van de geallieerden, liggen nog kapotte delen van de Duitse bunkers. Enkele van deze bunkers staan nog geheel of gedeeltelijk overeind. Onze weg vervolgend komen we langs La Canbe, hier liggen 21.600 gesneuvelde Duitse soldaten begraven onder zwarte kruizen. Vanaf hier gaat het achtereenvolgens naar Bailey Bridge en Utah Beach. Bij dit strand is "relatief" weinig strijd geleverd, maar daarom niet minder interessant om te bezoeken. Om een indruk van de landing te krijgen kunnen we een bezoek brengen aan het Utah Beach museum. Ten noorden van Utah Beach buigt een kleine weg land inwaarts op het schiereiland van Corencin. Hier komen we langs twee batterijen, die van Crisbecq en D’Azeville, die allebei een bezoekje waard zijn. Niet veel verder komen we bij St.Mere-Eglise aan, dat beroemd is geworden door haar kerk waar de parachute springer John Steele aan vast is blijven hangen.
Dit natuurlijk mede door de film "De langste dag", naar het boek van Cornelius Ryan. Tijdens de zomermaanden schijnt er een pop met een valscherm aan de kerktoren te hangen, de vraag is echter of deze ook het stromachtige weer van November overleefd heeft. Vanaf hier is het "gedaan" met de oorlog en rijden wij het mooie achterland in op weg naar "La Suisse Normande". Afhankelijk van de tijd die we besteed hebben op "het strand", kunnen we hier binnendoor naartoe rijden (75 km, 1:35 uur) of over de N174 (72 km, 0:44 uur). Ik denk dat het de tweede optie wordt, want zo blijft er nog genoeg tijd over om nog even van het mooie bocage landschap (kleine percelen die worden afgeschermd door heggen of muurtjes), alsook het Zwitserland van Normandië te genieten. Dit is natuurlijk niet te vergelijken met de Alpen, maar gezien het "lage" land waar we ons bevinden toch nog een leuke heuvelachtige omgeving met mooi bochtenwerk. Hopelijk komen we voor het donker aan bij hotel Au Site Normand in Clecy (€ 102,‐p.p.p.n. inclusief diner en ontbijt in een eenpersoons kamer). Het hotel heeft een spa (zwembroek mee) en de kritieken over het eten zijn lovend.
Hotel Au Site Normand
2 Rue des Châtelets
14570 Clécy
Tel. + 33 2 31 69 71 05
www.hotel-clecy.com
Dag 4 • Suisse Normande et la maison • ca. 759 km • 8:56 uur reistijd • zondag 11 november 2018
We hebben vandaag een lange dag voor de boeg met veel kilometers, maar om te voorkomen dat het vandaag al te saai wordt zullen we eerst nog wat rondjes rond de kerk rijden in Suisse Normande.
Na ca. 80 km en twee uur verder komen we dan aan bij onze eerste koffiestop van vandaag; Aberge du Pont, Chemin du Val de Maizet, 14210 Amayé-sur-Orne.
Hiervandaan is het niet ver naar de A13, die we voor ca. 50 km zullen volgen, waarna we de A29 oprijden tot aan Amiens (196 km). Hier zullen we bij Le Comptoir Du Malt, La Vallée des Vignes, 15 avenue de Grèce, 80090 Amiens lunchen. Het is geen pittoresk restaurantje in een typisch frans dorpje, maar ziet er veel beter uit dan een wegrestaurant met een klef broodje. Hier kunnen we mooi evalueren of Normandië iets is voor een uitgebreidere toer volgend jaar. Na de lunch is het nog even de tandjes op elkaar en 420 km doorrijden naar Hoofddorp…. of verder. Tot de volgende "Battle of the Adventures"!
Wie iets wil weten over de oorlogsgeschiedenis van Normandië of meer specifieke informatie wil hebben over de plekken waar we langsrijden, neem dan eens een kijkje op www.strijdbewijs.nl
